पाना खोना लगा रहेगा....
पाना खोना लगा रहेगा.
जिंदगी में हर एक शख्स आएगा और जाएगा.
जिंदगी में हमारे लिए कोई नहीं रुकेगा.
बस उस शख्स का जिंदगी से चले जाना दिल को बहुत तकलीफ देगा.
पर ये दिल ही तो है एक ना एक दिन संवर ही जाएगा.
माझं अंगण....
माझं अंगण हे पहाटे पहाटे पडलेल्या सोनेरी सूर्यकिरणांनी भरून गेलेलं. अंगणात वाढलेल्या प्रत्येक रोपावर हे सोनेरी सूर्यकिरण असं काही पडतं जणू ही सोनेरी किरणं त्या रोपांना कुरवाळत आहेत. शेणाने सारवलेली जमीन, तुळशी वृंदावन, कोंबड्यांचे आरवणे, अधून मधून कोकिळेचा कानावर पडणारा आवाज, तुळशी वृंदावनात लावलेल्या अगरबत्तीचा सुवास आणि सोबत जास्वंदीच्या फुलांनी सजून गेलेलं तुळशी वृंदावन. तुळशी वृंदावनाच्या आजूबाजूची रांगोळीने सजलेली जमीन. अंगणात प्राजक्ताच्या फुलांची झालेली आरास, लहान मुलांचे अंगणात रंगलेले विविध खेळ. पावसात तर अंगण संपूर्ण पावसाच्या सरींनी भिजून जाते. मातीचा सुवास सर्वत्र दरवळतो. अंगणात उभे राहून हातावर पावसाचे थेंब झेलणे, पावसात ओलेचिंब भिजून जाणे, त्या साचलेल्या पाण्यात उड्या मारणे. अंगणातली रोपटी तर पावसामुळे अजून बहरून जातात. अंगणाची शोभा अजूनच वाढते. आजीचे जात्यावर दळण दळणे, ते काम करता करता ओवी बोलणे. आजीला मदत करत करत तिच्या ओवी ऐकणे आणि तिच्या गोष्टी ऐकणे. अंगणात उन्हाळ्यात काही सुकायला ठेवलं असेल तर दुपारी ते हळूच खाणे. रात्रीचे जेवण झाल्यावर अंगणात सर्वजण एकत्र बसून गप्पा...
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा